Breaking News
Loading...
วันจันทร์ที่ 7 พฤศจิกายน พ.ศ. 2554

Info Post
สถานการณ์น้ำในประเทศไทยไม่เคยอยู่ในความใส่ใจของรัฐบาลแม้แต่น้อยทุกยุคทุกสมัย ประชาชนในต่างจังหวัดต่างก็ต้องเผชิญวิกฤติและแก้ไขปัญหาด้วยตนเองมาโดยตลอด ในทุกครั้งเราก็จะได้เห็นน้ำใจของคนไทยที่ระดมความช่วยเหลือลงไปให้ด้วยความเสียสละและทุ่มเท ด้วยน้ำใสใจจริงโดยไม่หวังผลตอบแทนแม้แต่น้อย การช่วยเหลือจากภาครัฐที่มีอยู่ก็ดูจะเป็นเพียงการสร้างภาพเท่านั้น แต่เมื่อสถานการณ์ที่ร้ายแรงจากน้ำเกิดขึ้นกับกรุงเทพมหานคร รัฐบาลกลับดิ้นรนกระเสือกกระสนเพื่อหาทางแก้ไขปัญหาขึ้นมาอย่างโกลาหลด้วยการระดมความคิดจากหลากหลายแนวทาง ทั้งนี้และทั้งนั้น ก็เพื่อรักษาสถานภาพของประเทศที่เข้าแข่งขันความเติบโตทางเศรษฐกิจ นั่นคือความมุ่งหมายหลัก เพราะประชาชนไม่เคยเป็นหัวข้อในการพัฒนาหรือจำเป็นที่จะต้องเป็นห่วงเป็นใย


ทุกรัฐบาลให้ความสำคัญกับเรื่องของเศรษฐกิจมากกว่าชีวิตความเป็นอยู่ของประชาชน ด้วยข้ออ้างมากมายที่ไร้สติ เพราะหูตามืดบอดจากกระแสเงินตราและทรัพย์สินอันพึงได้จากการแสวงหาผลประโยชน์จากทรัพยากรของประเทศ ทั้งทรัพยากรบุคคลและวัตถุดิบ เพื่อสนองตอบต่อกระบวนการผลิตของระบบอุตสาหกรรมซึ่งเกือบทั้งหมดเป็นของชาวต่างชาติที่พากันเข้ามากอบโกยผลประโยชน์ด้วยความร่วมมือจากนักธุรกิจนายทุนไทย สิ่งตอบแทนที่ประชาชนเพียงบางส่วนได้รับก็คือ ค่าจ้างแรงงานเพียงน้อยนิดเมื่อเทียบกับรายได้ที่ผู้ผลิตจะได้รับจากผลผลิต ดังนั้น มาตรการเร่งด่วนประการแรกที่รัฐบาลจะดำเนินการก็คือ การฟื้นฟูให้ความช่วยเหลือแก่ภาคอุตสาหกรรมที่ได้รับผลกระทบจากหลากหลายแนวความคิดทั้งระยะสั้น ระยะกลางและระยะยาว ส่วนสภาพความเป็นอยู่ของประชาชนที่เป็นเจ้าของประเทศนั่นมีความสำคัญรองลงมา

หลายปีที่ผ่านมา รัฐบาลนอบน้อมเอาอกเอาใจผู้ผลิตในระบบอุตสาหกรรมด้วยการร่วมมือร่วมใจกับนักธุรกิจการเมืองดำเนินการแก้ไขกฎหมายต่างๆ ที่เป็นอุปสรรคขัดขวางกระบวนการกอบโกยผลประโยชน์จากแผ่นดินของกลุ่มธุรกิจ ที่ดินว่างเปล่าของรัฐที่เป็นผืนแผ่นดินไทยซึ่งควรจะได้รับการจัดสรรแบ่งปันให้เป็นพื้นที่ทำกินของประชาชนคนไทยกลับถูกกวาดต้อนเข้าไปทำการจัดสร้างนิคมอุตสาหกรรมสนองตอบความต้องการของกลุ่มนายทุนต่างชาติโดยไม่สนใจใยดีกับสภาพแวดล้อมทางภูมิศาสตร์ สิ่งก่อสร้างทางประวัติศาสตร์ หรือการไตร่ตรองว่าจะเกิดผลกระทบอย่างใดต่อสภาพภูมิทัศน์และสุขภาพอนามัยของประชาชนที่มีถิ่นฐานอยู่แต่เดิมในพื้นที่นั้น


นิคมอุตสาหกรรมผุดขึ้นมาเป็นดอกเห็ดแทบทุกภาคในประเทศไทย บางจังหวัดก็มีอยู่มากมายเพื่อสนองตอบความต้องการของกลุ่มนายทุน เนื่องจากทำการจัดตั้งโรงงานอยู่ในพื้นทีที่เป็นแหล่งวัตถุดิบซึ่งสามารถลดรายจ่ายในการผลิตลงได้อย่างมากมาย การร้องเรียนของประชาชนที่ได้รับผลกระทบจากโรงงานอุตสาหกรรมเหล่านี้เป็นเหมือนเสียงนกเสียงกา เพราะกระบวนการฟ้องร้องเรียกค่าเสียหาย ค่าชดเชยกินเวลานานตามระบบของกระบวนการยุติธรรม หลายครั้งที่ผู้เรียกร้องพากันล้มหายตายจากไปแล้วปล่อยให้ทายาทดำเนินการต่อ หลายครั้งที่ต้องพากันสูญเปล่าทั้งเงินทองและชีวิตเพราะพ่ายแพ้ต่ออำนาจเงินและอำนาจรัฐ มันไม่ใช่ความพ่ายแพ้ของประชาชนผู้เดือดร้อนเหล่านั้นเพียงกลุ่มเดียว แต่เป็นความพ่ายแพ้ของความเป็นไทย