บทความยอดนิยม

Archive for กรกฎาคม 2010

ความหวังยังพอมี?

By : พ.ท.ชนินท์ เพชรรัตน์

ในบางเวลาเมื่อเรามองไปข้างหน้าก็ย่อมต้องการเห็นอะไรบางอย่างมีอยู๋หรือปรากฎให้เห็น ณ จุดนั้น แม้ว่าอาจจะเป็นเพียงเงารางเลือน แต่นั่นก็คือสิ่งที่เรากำหนดไว้ในใจแล้วว่าเราต้องการจะเห็น ซึ่งเราก็มีความหวังว่าจะต้องเห็นอย่างแน่นอน การที่มองไม่เห็นสิ่งนั้นย่อมไม่ใช่สิ่งที่เราต้องการ ความหวังที่มีอยู่จึงเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวให้กับอนาคตของตนเองและครอบครัว การวาดหวังถึงสิ่งที่ยังคงมาไม่ถึง ในบางครั้งจึงสร้างความเจ็บปวดให้กับผู้มุ่งหวังในสิ่งต่างๆ นั้น

มันเป็นเรื่องปกติธรรมดาของคนโดยทั่วไปที่มองเข้าไปในกระจกเงาแล้วมองเห็นหน้าตารูปร่างผิวพรรณของตนเองอย่างชัดเจนในทุกครั้งที่มองเข้าไป แต่เรื่องของความหวังและสิ่งที่เรามุ่งหวังไว้แต่ยังมาไม่ถึงเราไม่สามารถมองเห็นได้ในกระจกเงาด้วยสายตาของตัวเราเอง มันควรจะเป็นเรื่องของจิตใจในการมองหาอนาคตจากกระจกเงาเหมือนดังที่เคยมีคนเปรียบเปรยเอาไว้ว่ากระจกเงานั้น ถ้าเรายืนอยู่มุมหนึ่ง และคนอื่นยืนอยู้อีกมุมหนึ่ง ภาพที่มองเห็นย่อมมีความแตกต่างกัน เพราะเป็นเรื่องของมุมมองของแต่ละคน

อนาคตก็เหมือนกับกระจกใส หากเรามองไปก็จะเห็นภาพที่ปรากฎอยู่ด้านหลังของกระจกใสนั้น แต่ถ้าเราต้องการจะไขว่คว้าสิ่งของเหล่านั้นมาครอบครอง ย่อมไม่สามารถจะกระทำได้ตามที่ใจต้องการ

จุดมุ่งหมายในชีวิต จึงเป็นเพียงเครื่องยึดเหนี่ยวให้ชีวิตดิ้นรนต่อสู้เท่านั้น ไม่ใช่สิ่งที่เราจะต้องไปคาดหวังว่าจะต้องเป็นไปตามที่เราหวัง มันอาจจะผิดพลาดไปบ้างก็ไม่ใช่เรื่องแปลกเพราะมันเป็นเรื่องของอนาคตที่ไม่อาจคาดเดาได้

แต่จงยึดมั่นในจุดหมายที่จะเป็น “คนดี” แล้วค่อยสร้างตนเองให้เป็น “คนเก่ง” เพื่อเดินต่อไปยังจุดหมายที่เราต้องการอย่างมีศักดิ์ศรี


มีเพลงหลายเพลงที่เคยฟังเมื่อตอนเป็นวัยรุ่นแต่เพลงที่ฟังก็ไม่ได้เป็นเพลงที่เพื่อนรุ่นเดียวกันนิยมฟัง เพราะกลับไปชอบเพลงแนวนุ่มๆ หูไม่เอะอะ ซึ่งหลายเพลงก็ยังคงเป็นเพลงที่มีความไพเราะเสนาะหูอยู่เช่นเดิม แม้ว่าตัวนักร้องจะเสียชีวิตไปนานแล้วก็ตาม เช่นเพลง Only Yesterday ของ Karen Carpenter ซึ่งเป็นแนวเพลงที่ชอบฟังเพื่อดับความว้าวุ่นในจิตใจทำให้เกิดความสงบขึ้นมาได้ชั่วขณะ ก็อยากให้ลองฟังดู เผื่อจะพบกับความสงบในจิตใจขึ้นมาได้บ้าง และคงไม่ต้องบอกนะว่าเพลงนี้ร้องไว้ตั้งแต่เมื่อ 35 ปีที่ผ่านมา

การเป็นคนดี "Good Person”

By : พ.ท.ชนินท์ เพชรรัตน์

คนเก่ง และคนดีเป็นของคู่กัน แต่บางครั้งไม่ไปด้วยกัน "คนเก่ง” สร้างได้ตั้งแต่เด็กจนกระทั่งแก่เฒ่า โดยการเรียนรู้ทุ่มเท แต่ "คนดี" สร้างได้ยากกว่านักจนบางครั้งก็สร้างไม่ได้เลย คนเรามีการพัฒนา Super ego ซึ่งได้แก่ มโนธรรม และอุดมคติแห่งตนในช่วงวัยเด็ก 5-10 ขวบ จากนั้นสิ่งที่ได้รับ มาจะกลายเป็น โครงสร้างพฤติกรรม ของคนๆ นั้น(Frame of Reference)เขาจะใช้มัน ปรับให้เข้า
กับสิ่งแวดล้อม ที่สัมผัสโดยใช้ กระบวนการ ที่ซับซ้อนมากขึ้น การเป็นคนดีจะต้องมี การพัฒนาส่วนของ Super ego ของคนๆ นั้นมาแล้วเป็นอย่างดีโดย พ่อแม่ครูอาจารย์ ในช่วงปฐมวัย เมื่อเติบใหญ่ จะเป็นคนที่สามารถปรับสมดุลในตนเองให้ได้ระหว่าง "กิเลส” จาก จิตเบื้องต่ำขับเคลื่อน ด้วยสัญชาติญาณแห่งความต้องการที่รุนแรงที่ไม่ต้องการเงื่อนไขและข้อจำกัดไดๆ กับ "มโนธรรม” ที่ขับเคลื่อนด้วยความปารถนาในอุดมคติแห่งตนที่เต็มไปด้วยเงื่อนไขและข้อจำกัดคนดี ควรมีคุณสมบัติดังนี้

  • มีความรู้ ไหวพริบ เฉลียวฉลาด (IQ= Intelligence Quatient) รู้แจ้งถึงความดีความชั่ว รู้ที่จะเอาตัวรอด จากเล่ห์อุบายของตัณหา คนชั่ว และนำพาตนเองและผู้คนให้เห็นแจ้งในทางที่ดีควร ประพฤติปฏิบัติได้
  • มีความอดกลั้น สติตั้งมั่น ไม่หวั่นไหวต่อสิ่งยั่วยุ (EQ= Emotional Quatient) จนตกอยู่ในห้วง"กิเลส” คือ โลภะ โทษะ และโมหะ และเกิดปัญญาในการแก้ไข สร้างสรรค์ และเล็งเห็น ผลเลิศในระยะยาวได้
  • มีความอดทน มุ่งมั่น ไม่ย่อท้อต่ออุปสรรค (AQ= Adversity Quatient) พร้อมที่จะเสียสละแรงกาย เพื่อให้ได้มาซึ่งอุดมคติแห่งตน และความดีที่ยึดมั่น ไม่หวั่นไหว ต่อคงามลำบากและอุปสรรคไดๆ
  • ไม่เป็นผู้ยึดติดกับสิ่งไดสิ่งหนึ่งจนเกินพอดี(VQ= Void Quatient)รู้ที่จะ ปรับเปลี่ยน ตนเอง ตลอดเวลาให้สอดคล้องกับสภาวะการณ์ที่มี การเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาอย่างเหมาะสม
  • ป็นผู้มีศีลธรรม คุณธรรม และจริยธรรม (MQ= Moral Quatient) มีสำนึกของ "ความผิดชอบชั่วดี” มีความละอายใจต่อบาป ไม่ประพฤติชั่ว มุ่งทำแต่ความดี มีจิตใจที่ผ่องใส

สามารถศึกษาข้อมูลรายละเอียดเพิ่มเติมได้จาก http://www.novabizz.com/NovaAce/Relationship/Leadership_11.htm

ตระเวณไปในโลกไซเบอร์โดยใช้เวลาหลายชั่วโมงของแต่ละวันเก็บเกี่ยวความรู้หลากหลายเรื่องราว ทุกแง่มุม พบเห็นสาระความรู้มากมายมหาศาลจนเกินกว่าที่จะเก็บงำเอาไว้ในความครอบครอง จึงขอนำเอาสาระเหล่านี้ออกมาเผยแพร่ส่งต่อให้กับผู้อื่นได้รับรู้บ้าง แม้จะไม่สนใจอยากรู้ ไม่สนใจอยากนำไปปฏิบัติแต่ก็น่าจะอ่านเอาไว้เป็นเครื่องประดับสมอง

เพราะวิทยาการของโลกในวันนี้มุ่งสร้างคนเก่งจนเกินพอดีโดยไม่ใส่ใจต่อความคิดความรู้สึกของผู้อื่น พยายามหาหนทางกอบโกยผลประโยชน์จากประเทศชาติและประชาชนทั่วแผ่นดิน สร้างสมอำนาจบารมีและอิทธิพล   เพื่อผลักดันตนเองขึ้นอยู่เหนือผู้อื่น และพยายามสั่งสอนชี้นำให้ผู้อื่นปฏิบัติตาม

และแน่นอนผู้ที่อยากเป็น “ศาสดา” ก็ย่อมต้องมีกลวิธีในการสร้าง “สาวก”

เพื่อขยายอาณาจักรของ “โลกที่ไร้คุณธรรมและจริยธรรม” ให้รุ่งเรือง ดังที่เคยได้ยินคำโอ้อวดว่า “ภายใต้การบริหารประเทศของรัฐบาลนี้ คนจนต้องหมดไปจากประเทศ” เพราะทุกคนน่าจะช้ำใจตาย หรืออดตายกันหมดทั้งแผ่นดินแล้ว คงเหลือไว้แต่เหล่าสาวกที่มากมีด้วยทรัพย์สินเงินทอง  วาสนาบารมีคับฟ้า เป็นใหญ่เป็นโตมีอำนาจสูงสุดในการบริหารปกครองประเทศนี้ตามวิถีทางและการชี้นำของพวกตน

ถ้าไม่อยากให้วันเช่นนั้นเป็นจริงขึ้นมา…ก็เริ่มหันหน้าเข้าหา “ศีลธรรม” และ “ความจริง” เสียตั้งแต่วันนี้ และพิจารณาไตร่ตรองเรื่องราวทุกสิ่งทุกอย่างที่เกิดขึ้นด้วย “สติ  ปัญญา” ของตนเองอย่าง “มีเหตุ มีผล”

เพียงเท่านี้ก็ได้ชื่อว่าเป็นส่วนหนึ่งของความเป็น “คนไทย” ที่แท้จริง

By : พ.ท.ชนินท์ เพชรรัตน์

 

อย่าแปลกใจถ้าหากวันนี้จะเปิดมาด้วยเพลงอมตะของ ครูเอื้อ  สุนทรสนาน ผู้ก่อตั้งวงดนตรี สุนทราภรณ์ วงดนตรีที่ไม่มีวันตายไปจากความทรงจำของคนไทย ก็ขุดคุ้ยมาให้ฟังกันเล่นเพลินๆ เผื่อจะมีเวลาย้อนกลับไปนึกถึงอดีตของตัวเองดูบ้างว่าเคยทำอะไรที่ผิดพลาดไว้หรือเปล่า และได้แก้ไขความผิดพลาดนั้นแล้วหรือยัง

ข้อความที่ผ่านมาและบรรทัดนี้เขียนจาก Windows Live Writer เพื่อทดสอบการใช้งานซึ่งอันที่จริงก็ไม่ใช่ทดสอบหรอกแต่เพราะว่าไม่สามารถเข้าไปเขียนบทความใหม่จากในบล็อคได้ เหตุผลไม่แน่ชัดว่าเกิดจากเหตุใด อาจจะเพราะข้อบกพร่องของตัวบล็อคเอง อาจจะเกิดจากการเข้าไปยุ่มย่ามกับโค๊ดส่วนของคำสั่งภายในของคนเขียน หรืออาจจะเกิดจากสคริปท์ที่เพิ่มเข้าไปในบล็อค ก็จะค่อยๆ ตามหาว่ามันยังไงกันแน่ แต่ที่แน่ๆ ก็คือ การเขียนจากโปรแกรมนี้ก็จำเป็นต้องตามเข้าไปแก้ไขที่บล็อคเช่นเคยเนื่องจากพื้นที่ในการแสดงบทความจะถูกย่อลงมามาก

โลกยังคงหมุนอยู่ ลมหายใจก็ยังคงมีอยู่ แต่พยายามละทิ้งกิเลสตัณหาลงบ้าง พยายามแสดงกริยาที่ลดความก้าวร้าวรุนแรงลงบ้าง พยายามใช้วาจาที่สร้างสรรค์ไม่ส่อเสียดชี้นำในทางที่ผิด โลกเราก็จะน่าอยู่มากขึ้น อากาศที่เราหายใจก็จะสะอาดกว่าเดิม เชื่อว่างั้นนะ

By : พ.ท.ชนินท์ เพชรรัตน์
ทดสอบการเชื่อมต่อด้วยวิธีส่งบทความจากภายนอกบล็อค และตรวจสอบประสิทธิภาพของระบบในการเขียนบทความใหม่ว่ามีปัญหาเกิดขึ้นจากจุดใด ?

ข้อความย่อหน้าแรกเขียนขึ้นจาก Gadget : Blogger ในหน้าแรกของ iGoogle ที่ตั้งไว้เป็นหน้าหลัก ซึ่งเป็นช่องเล็กๆ อยู่บน 1 ใน 3 ของคอลัมน์ แต่ก็สามารถใช้งานได้อย่างสมบูรณ์ พิสูจน์ได้จากการที่ไม่สามารถเข้ามาสร้างบทความใหม่ในนี้ได้ แต่กลับสร้างจาก Gadget ตัวนี้ได้อย่างไม่มีปัญหา แต่กับโปรแกรมช่วยเหลือชั้นดีอย่าง Window Live writer ยังคงมีปัญหาเกิดขึ้นกับการเชื่อมต่อของระบบอยู่ น่าจะแก้ไขได้ภายในวันสองวันเพราะเคยใช้งานมาก่อนและเชื่อมั่นในคณสมบัติที่ดีเยี่ยมของโปรแกรมนี้

ปัญหา ... มีไว้แก้ไข
ปัญหา ... มีไว้เพื่อทดสอบความมั่นใจของผู้คน
การแก้ไขปัญหาด้วยแนวคิด เพียงเพื่อผลักปัญหาให้พ้นไปจากตน ... เป็นความผิดพลาดอย่างใหญ่หลวง เนื่องจากปัญหาทุกปัญหา ควรได้รับการแก้ไขอย่างรอบคอบ และได้รับการพิจารณาถึงสาเหตุและที่มาของปัญหา มองถึงผลและความเสียหายที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด เพื่อป้องกันมิให้เกิดขึ้นซ้ำซ้อนอีกเป็นครั้งที่สอง ที่สาม ที่สี่ .......
และจะต้องคอยติดตามแก้ไขไม่รู้จบ
By : พ.ท.ชนินท์ เพชรรัตน์
เป็นความพยายามอย่างแสนสาหัสกว่าที่จะเข้ามาเขียนบทความใหม่ได้ในวันนี้ ซึ่งไม่รู้ว่าจะสามารถเผยแพร่ออกไปได้หรือไม่ สาเหตุมาจากแรงดันของ ADSL ที่ไม่เคยสม่ำเสมอคุ้มดีคุ้มร้ายตลอดมาขนาดเพิ่มมาใช้ 4 MB เวลาตรวจสอบสัญญาณก็หลุดมาถึงบ้านนอกคอกนาหลังนี้แค่ 3.2 เป็นช่วงที่ดีที่สุด แต่บางช่วงเวลามันตกวูบลงมาเรี่ยผิวดินเพียง 0.42 MB เร็วกว่า 56K อยู่นิดหน่อย ไม่ว่ากันอยู่แล้ว หรืออาจจะเป็นด้วยปัญหาของโปรแกรมบล็อคเองที่ทำให้เพิ่มบทความใหม่ไม่ได้ วิธีการแก้ไขก็โดยใช้บทความเก่ามาเปลี่ยนวันที่ใหม่ซะเลย เป็นการแก้ปัญาเฉพาะหน้าไปก่อน ฮิฮิ

เวลาของวันทุกวันยังคงหมดไปกับการเรียนรู้ที่ดูเหมือนไม่มีจุดสิ้นสุดซักที ยิ่งค้นคว้ายิ่งศึกษามากขึ้น กว้างขึ้น แต่กลับดูเหมือนตัวเองยังคงรู้น้อยกว่าคนอื่นอยู่ร่ำไปต้องมาศึกษาเพิ่มเติมขึ้นมาอีกให้เข้าใจแจ่มแจ้งยิ่งขึ้น แต่ในวันต่อมากลับไปพบเจอกับทางตันในอีกเรื่องหนึ่งซึ่งด้วยสันดานของตัวเองแล้ว "ยอมไม่ได้" ทำให้การศึกษาหาความรู้ต้องเดินหน้าต่อไปบนเส้นทางตามที่ตั้งใจไว้แล้ว ว่าจะขอใช้เวลาที่เหลืออยู่เพื่อค้นหาในสิ่งที่ตัวเองอยากรู้อยากเห็น ....โดยจะไม่ให้ไปกระทบต่อความรู้สึกหรือกีดขวางเส้นทางชีวิตของผู้หนึ่งผู้ใด.........

หลายวันมานี้ยังคงเพลิดเพลินอยู่กับอ่านประวัติศาสตร์ไทยและเรื่องราวเกี่ยวกับวัฒนธรรม ขนบธรรมเีนียมประเพณีไทย หลายเรื่องยังคงฝังลึกอยู่ในจิตวิญญาณเสมอมา หลายเรื่องก็ถูกสังคมไทยทอดทิ้งไปอย่างน่าเสียดาย และก็ยอมรับตรงๆ ว่ายังคงไม่ถูกชะตากับดนตรีของวัยรุ่นในยุคนี้ไม่ว่าจะเป็นแนวทางใดก็ตาม แต่ชอบที่จะฟังเพลงเก่าๆ ของสุนทราภรณ์ ฟังมโหรีบรรเลงเพลงไทยเดิม ฟังเพลงจีนบรรเลงเพราะๆ แล้วก็ฟังดนตรีคลาสสิคระรื่นหู ไม่มีเสียงผู้คนดังมาให้รกหู(แม้ว่าบางคนจะบอกว่าไพเราะก็ตามที)

วันก่อนฟังเพลงบรรเลงเดี่ยวขิมของเด็กไทยมาแล้ว วันนี้ก็ขอแนะนำให้พักผ่อนอารมณ์ให้ผ่อนคลายด้วยดนตรีคลาสสิคดูบ้างด้วยเพลงของ Antonio Lucio Vivald i- La Primavera - Las cuatro estaciones ไม่ต้องการรู้ถึงความรู้สึกของใครหรอกเพราะจิตวิญญาณของแต่ละคนย่อมแตกต่างกัน สัมผัสของอารมณ์ต่อดนตรีก็แตกต่างกันอยู่แล้ว ก็ขอให้มีความสุข สงบและผ่อนคลาย เท่านั้นก็พอเพียงแล้วสำหรับช่วงเวลาหนึ่งของชีวิต

- Copyright © chanin1222 - Date A Live - Powered by Blogger - Designed by Johanes Djogan -