บทความยอดนิยม

Archive for พฤศจิกายน 2008

By : พ.ท.ชนินท์ เพชรรัตน์
เรื่องราวที่เกิดขึ้นในบ้านเมืองย่อมถูกถ่ายทอดออกไปสู่สาธารณชนทั่วไปในหลายๆ ทางอยู่แล้ว ไม่ว่าจะเป็นสื่อโทรทัศน์ วิทยุ หนังสือพิมพ์หรือวารสารต่างๆ นานา ทาง Internet ทางดาวเทียมสู่ทั่วโลก แต่ทั้งหลายทั้งปวงที่เกิดขึ้นจากการกระจายข่าวสารนั้น ควรจะคำนึงถึงปัจจัยหลายประการที่มีผลกระทบโดยตรงต่อข้อมูลข่าวสารเหล่านั้น และย่อมเกิดผลบางประการต่อผู้ที่รับทราบ ปัจจัยดังกล่าวได้แก่
1. ปฏิกริยาต่อข้อมูลข่าวสารที่กระจายออกไป
- ต้องทราบว่าช่องทางของข่าวสารนั้นออกมาจากฝ่ายใดหรือควรจะทราบดีว่าสื่อนั้นเอนเอียงไปทางฝ่ายใดอย่างชัดแจ้ง หรือไม่ชัดแจ้งก็ตามที มูลเหตุนี้จึงต้องอาศัยวิจารณญานอย่างหนักหน่วงกว่าปกติวิสัย (ข่าวที่ได้รับจึงต้องหารสองไว้ตลอด)หากผู้รับมีใจที่เอนเอียงอยู่แล้ว ข่าวสารที่ได้รับย่อมกระตุ้นเชื้อไฟให้ลุกโหมอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้
- หากมีหลักฐานยืนยันได้ว่าสื่อหรือช่องทางนั้นเป็นกลาง หรือเชื่อได้ว่าเป็นกลางจริง ก็ควรจะต้องพิจารณาถึงปัจจัยประกอบของการสื่อสารนั้นว่ากำลังเอนเอียงไปตามกระแสของประชาชน หรือมีวี่แววว่ากำลังโอนเอนไปทางอำนาจบางอย่างที่อยู่นอกเหนือการควบคุม (ข่าวที่ได้รับยังจำเป็นต้องหารสองอยู่เหมือนกัน) ข่าวสารนั้นย่อมจะมีจังหวะที่จะถูกชี้นำให้เอนเอียงไปทางหนึ่งทางใดด้วยปฏิกริยาจากประชาชนส่วนใหญ่ หรือ จากบรรดาชนชั้นนำ ซึ่งผู้ที่รับข่าวสารนั้นให้การเคารพเชื่อฟัง
- การรับข่าวสารโดยตรงจากการบอกเล่า ชักชวน โฆษณาชวนเชื่อ หรือด้วยการโน้มน้าวด้วยวิธีการอื่นใด เป็นสิ่งที่ท้าทายในการพิสูจน์ถึงความเป็นตัวตนที่แท้จริงของเราได้ว่า มีวิจารณญานอยู่ในระดับใด รู้เท่าทัน / รู้ข้อเท็จจริง / มีการตัดสินใจที่ผ่านการพิจารณาไตร่ตรองอย่างรอบคอบแล้ว / หรือ โง่ เชื่อตามคำบอกเล่านั้นจนไม่ต้องตัดสินใจอะไรอีกต่อไปให้เปลืองสมอง
(ต้องขออภัยที่จำเป็นในการสรุปลงไปในขณะนี้ว่า คนไทยส่วนหนึ่งยังตกอยู่ในวังวนของการปฏิบัติทุกอย่าง โดยไม่ต้องใช้สมองคิด อันสืบเนื่องมาจากประชาชนส่วนใหญ่ในแผ่นดินอยู่ภายใต้การถูกครอบงำทางความคิดมาเนิ่นนานและต่อเนื่อง)
2. สามัญสำนึกในการใช้ สติปัญญา ของผู้ที่รับข่าวสาร
- ผู้รับข่าวสารนั้นสามารถมองเห็นภาพอนาคตของสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นหรือไม่? หรืออาจจะคาดเดาได้หรือไม่ว่าจะเกิดผลอะไรตามมา?
- ปัญหาทุกปัญหาย่อมมีจุดเริ่มต้นของมัน การที่จะตัดสินปัญหาทุกอย่าง จึงต้องอาศัยข้อสรุปจากข้อมูลทุกอย่างที่สามารถใช้สติปัญญารวบรวมมาได้ในขณะนั้น (แต่การมองข้ามปัญหาก็ย่อมเกิดขึ้นกับผู้ที่ตกอยู่ในห้วงของตัณหาหรือตกอยู่ในพันธะสัญญาของคำว่า บุญคุณ ที่ตนต้องทดแทน และมองเห็นว่าสำคัญกว่าคำว่า บุญคุณของแผ่นดิน)
3. สำหรับผู้ที่ให้ความสนใจต่อข้อมูลข่าวสารจะสามารถสรุปทางเลือกของตนได้จากข้อมูลข่าวสารทั้งหลายทั้งปวงที่จะไหลหลั่งออกมาทุกระยะ และนำข้อมูลเหล่านั้นมาเปรียบเทียบเพื่อค้นหาความจริง (เพราะความจริงนั้น ไม่ว่าจะพูดกี่ครั้งก็จะไม่มีทางผิดเพี้ยนไปได้ แต่คนพูดเท็จบ่อยครั้ง ไม่มีทางที่จะจำได้ว่าตนพูดเท็จในเรื่องไหนไว้บ้าง ดังนั้น การเก็บรวบรวมข้อมูลข่าวสารไว้และนำมาเป็นข้อพิจารณาวิเคราะห์เหตุและผล นั่นเป็นสิ่งที่ คน ทั่วไป พึงกระทำ

ถึงนาทีนี้ไม่มีข้างใดเป็นฝ่ายถูกอีกต่อไปแล้ว เพราะด้วยเหตุผลหลายประการทำให้มองเห็นถึงความเห็นแก่ตัว เห็นแก่ผลประโยชน์ส่วนตน และตัณหา ของผู้นำทั้งสองฝ่ายได้อย่างชัดเจน ว่า ไม่เคยมองเห็นความสำคัญของความเป็นประเทศชาติมากไปกว่าตัณหาที่มีอยู่ในความคิดของตน อันทำให้ฝ่ายที่ได้รับการยอมรับว่ามีส่วนช่วยกอบกู้ประเทศชาติ กำลังกลับกลายเป็นฝ่ายที่ทำให้ประเทศชาติย่อยยับ สมดังเจตนารมณ์ของอีกฝ่ายที่มีความต้องการเช่นนั้นอยู่แล้วในความคิดเช่นกัน

มีคำถามอยู่มากมายว่า รัฐบาล คืออะไร ? รัฐบาลมีหน้าที่อะไร? สภานิติบัญญัติ เป็นองค์กรหลักที่เรียกว่า ฝ่ายนิติบัญญัติของประเทศอยู่หรือไม่? ทำไมรัฐสภาจึงต้องเป็นฝ่ายเดียวกับฝ่ายบริหาร? อำนาจอธิปไตยของชาติมีอยู่กี่ส่วนกันแน่?
และจากบทบาทของคนบางคนในรัฐบาล คนบางคนในสภาผู้แทนราษฎร ที่ออกมากล่าวหาว่า ทหารไม่ยอมปฏิบัติหน้าที่ของตน ทำให้นึกเวทนาว่า คนที่ตะปีนบันไดอำนาจขึ้นมาจนถึงระดับนี้ยังสามารถโง่จนไม่รู้บทบาทที่แท้จริงของทหารว่า มีหน้าที่หลักในการรักษาอธิปไตยของชาติด้วยการต่อสู้กับอริราชศัตรู และการปกป้องสถาบันพระมหากษัตริย์ อันเป็นที่เคารพสูงสุด
ไม่ใช่การตอบสนองต่อคำสั่งของนักการเมืองที่ขึ้นมามีอำนาจ(ไม่ว่าจะมาด้วยวิธีการใด)เพียงชั่วคราว แล้วจะมาชี้นิ้วสั่งให้ทหารไปฆ่าประชาชนคนที่ไม่ก้มหัวให้ตน คนที่เห็นว่าพวกของตนกำลังโกงกินประเทศชาติ อันเป็นสิ่งที่คนในประเทศประชาธิปไตยทั้งหลายก็เป็นอย่างนั้นทุกประเทศ ไม่มีคนประเทศไหนที่สร้างชาติขึ้นมาให้มีรัฐบาลโดดเดี่ยวโดยไม่มีผู้คัดค้าน แม้แต่ประเทศเผด็จการก็ตามที
น่าสมเพชต่อนักการเมืองบางคนที่ออกมาให้สัมภาษณ์ต่อสื่อมวลชนด้วยการแสดงความคิดโง่ๆ ของตนออกมาให้ประจักษ์

การหยุดความวุ่นวายเหล่านี้มีเพียงหยุดคนเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ที่ทำตัวอยู่เหนือความเป็นคนของคนไทย ทั้งประเทศ
ประเทศไทยไม่ต้องการปกครองโดยเทวดาครับ
By : พ.ท.ชนินท์ เพชรรัตน์
บรรยากาศในบ้านเมืองยังคงวังเวง แม้จะไม่มีเหตุการณ์รุนแรงแต่ก็ใช่ว่าจะเงียบสงบ มันเหมือนกับทะเลที่ราบเรียบเพื่อรอเวลาพายุรุนแรงที่จะเกิดขึ้น
บอกได้เลยว่าไม่อยากจะคิดอะไรอีกแล้ว อ่านหนังสือดีกว่าและพออ่านไปแล้วก็อยากจะเผื่อแผ่ไปให้คนอื่นได้อ่านกันบ้าง ที่กำลังอยู่ตรงหน้าเป็น เรื่องของตัณหา ความอยากที่ไม่ได้ก่อให้เกิดประโยชน์เอาเสียเลย มีแต่โทษกับโทษ ทั้งกับตนเอง กับผู้อื่นและประเทศชาติ (ก้ไม่รู้ว่ามาเกี่ยวกันได้อย่างไร)
ลองอ่านดูนะแล้วก็แปลเอาเองด้วย

คาถาธรรมบท ตัณหาวรรคที่ ๒๔
[๓๔] ตัณหาย่อมเจริญแก่มนุษย์ผู้ประพฤติประมาท ดุจเคลือเถาย่านทราย
ฉะนั้น บุคคลนั้นย่อมเร่ร่อนไปสู่ภพน้อยใหญ่ ดังวานรปรารถนาผลไม้ เร่ร่อนไปในป่า
ฉะนั้น ตัณหานี้ลามกซ่านไปในอารมณ์ต่างๆ ในโลก ย่อมครอบงำบุคคลใดความโศกทั้งหลายย่อมเจริญแก่บุคคลนั้น ดุจหญ้าคมบางอันฝนตกเชยแล้วงอกงามอยู่ในป่า
ฉะนั้น บุคคลใดแล ย่อมครอบงำตัณหาอันลามก ล่วงไปได้โดยยากในโลกความโศกทั้งหลายย่อมตกไปจากบุคคลนั้น เหมือนหยาดน้ำตกไปจากใบบัว
ฉะนั้น เพราะเหตุนั้น เราจึงกล่าวกะท่านทั้งหลายผู้มาประชุมกันในที่นี้ ท่านทั้งหลายจงขุดรากแห่งตัณหาเสีย ดุจบุรุษต้องการแฝกขุดแฝก
ฉะนั้นมารอย่าระรานท่านทั้งหลายบ่อยๆ ดุจกระแสน้ำระรานไม้อ้อ
ฉะนั้น ต้นไม้ เมื่อรากหาอันตรายมิได้ มั่นคงอยู่ แม้ถูกตัดแล้วก็กลับงอกขึ้นได้ ฉันใด ทุกข์นี้ เมื่อบุคคลยังถอนเชื้อตัณหาขึ้นไม่ได้
แล้ว ย่อมเกิดขึ้นบ่อยๆ แม้ฉันนั้น
ความดำริทั้งหลายที่อาศัยราคะเป็นของใหญ่ ย่อมนำบุคคลผู้มีตัณหาดังกระแส ๓๖ อันไหลไปในอารมณ์ ซึ่งทำให้ใจเอิบอาบ เป็นของกล้า ไปสู่ทิฐิชั่ว กระแสตัณหาย่อมไหลไปในอารมณ์ทั้งปวง
ตัณหาดังเครือเถาเกิดขึ้นแล้วย่อมตั้งอยู่
ก็ท่านทั้งหลายเห็นตัณหาดังเครือเถานั้นอันเกิดแล้ว จงตัดรากเสียด้วย ปัญญา
โสมนัสที่ซ่านไปแล้วและที่เป็นไปกับด้วยความเยื่อใย ย่อมมีแก่สัตว์ สัตว์เหล่านั้นอาศัยความสำราญ แสวงหาสุข นรชนเหล่านั้น แลเป็นผู้เข้าถึงชาติและชรา หมู่สัตว์ถูกตัณหาอันทำความสะดุ้งห้อมล้อมแล้ว ย่อมกระสับกระส่าย ดุจกระต่ายติดแร้วกระสับกระส่ายอยู่
ฉะนั้น สัตว์ทั้งหลายเป็นผู้ข้องแล้วด้วยสังโยชน์และธรรมเป็นเครื่องข้อง ย่อมเข้าถึงทุกข์บ่อยๆสิ้นกาลนาน หมู่สัตว์ถูกตัณหาอันทำความสะดุ้งห้อมล้อมแล้ว ย่อมกระสับกระส่าย ดุจกระต่ายติดแร้วกระสับกระส่ายอยู่
ฉะนั้น เพราะเหตุนั้น ภิกษุเมื่อหวังวิราคะธรรมแก่ตน พึงบรรเทาตัณหาที่ทำความสะดุ้งเสีย
ท่านทั้งหลายจงเห็นบุคคลผู้ไม่มีกิเลสเพียงดังหมู่ไม้ในป่า มีใจน้อมไปแล้วในความเพียรดุจป่า พ้นแล้วจากตัณหาเพียงดังป่า ยังแล่นเข้าหาป่านั่นแล
บุคคลนี้พ้นแล้วจากเครื่องผูกยังแล่นเข้าหาเครื่องผูก นักปราชญ์ทั้งหลายหากล่าวเครื่องผูกซึ่งเกิดแต่เหล็ก เกิดแต่ไม้ และเกิดแต่หญ้าปล้องว่ามั่นไม่ สัตว์ผู้กำหนัดแล้ว กำหนัดนักแล้ว ในแก้วมณีและแก้วกุณฑลทั้งหลายและความห่วงใยในบุตรและภริยา นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวเครื่องผูกอันหน่วงลง อันหย่อน อันบุคคลเปลื้องได้โดยยาก นั้นว่ามั่น นักปราชญ์ทั้งหลายตัดเครื่องผูกแม้นั้นแล้ว เป็นผู้ไม่มีความห่วงใยละกามสุขแล้ว ย่อมเว้นรอบ สัตว์เหล่าใดถูกราคะย้อมแล้ว สัตว์เหล่านั้นย่อมแล่นไปตามกระแสตัณหา ดุจแมลงมุมแล่นไปตามใยที่ตนทำเอง
ฉะนั้น นักปราชญ์ทั้งหลายตัดเครื่องผูกแม้นั้นแล้ว เป็นผู้ไม่มีความห่วงใย ย่อมละทุกข์ทั้งปวงไป
ท่านจงปล่อยความอาลัยในขันธ์ที่เป็นอดีตเสีย
จงปล่อยความอาลัยในขันธ์ที่เป็นอนาคตเสีย
จงปล่อยความอาลัยในขันธ์ ที่เป็นปัจจุบันเสีย
จักเป็นผู้ถึงฝั่งแห่งภพ มีใจพ้นวิเศษแล้วในสังขตธรรมทั้งปวง
จักไม่เข้าถึงชาติและชราอีก
ตัณหาย่อมเจริญยิ่งแก่ผู้ที่ถูกวิตกย่ำยี ผู้มีราคะกล้า มีปกติเห็นอารมณ์ว่างาม ผู้นั้นแลย่อมทำเครื่องผูกให้มั่น
ส่วนผู้ใดยินดีแล้วในฌานเป็นที่สงบวิตก มีสติทุกเมื่อ เจริญอสุภะอยู่ ผู้นั้นแลจักทำตัณหาให้สิ้นไป ผู้นั้นจะตัดเครื่องผูกแห่งมารได้
ภิกษุผู้ถึงความสำเร็จแล้ว ไม่มีความสะดุ้ง ปราศจากตัณหาไม่มีกิเลสเครื่องยั่วยวน ตัดลูกศรอันยังสัตว์ให้ไปสู่ภพได้แล้ว อัตภาพ
ของภิกษุนี้มีในที่สุด ภิกษุปราศจากตัณหาไม่ยึดมั่น ฉลาดในนิรุติและบท รู้จักความประชุมเบื้องต้น และเบื้องปลายแห่งอักษรทั้งหลาย ภิกษุนั้นแลมีสรีระในที่สุด
เรากล่าวว่า มีปัญญามาก เป็นมหาบุรุษ เราเป็นผู้ครอบงำธรรมทั้งปวง รู้แจ้งธรรมทั้งปวง อันตัณหาและทิฐิไม่ฉาบทาแล้วในธรรมทั้งปวง ละธรรมได้ทุกอย่างพ้นวิเศษแล้วเพราะความสิ้นตัณหา รู้ยิ่งเอง พึงแสดงใครเล่า (ว่าเป็นอุปัชฌาย์หรืออาจารย์)
การให้ธรรมเป็นทานย่อมชำนะการให้ทั้งปวง
รสแห่งธรรมย่อมชำนะรสทั้งปวง
ความยินดีในธรรมย่อมชำนะความยินดีทั้งปวง
ความสิ้นตัณหา ย่อมชำนะทุกข์ทั้งปวง
โภคทรัพย์ทั้งหลาย ย่อมฆ่าคนมีปัญญาทราม แต่หาฆ่าผู้ที่แสวงหาฝั่งไม่
คนมีปัญญาทรามย่อมฆ่าตนได้ เหมือนบุคคลฆ่าผู้อื่นเพราะความอยากได้โภคทรัพย์
ฉะนั้น นาทั้งหลาย มีหญ้าเป็นโทษ หมู่สัตว์มีราคะเป็นโทษ
เพราะเหตุนั้นแล ทานที่บุคคลถวายในท่าน ผู้ปราศจากราคะ ย่อมมีผลมาก นาทั้งหลายมีหญ้าเป็นโทษ หมู่สัตว์นี้ มีโทสะเป็นโทษ เพราะเหตุนั้นแล ทานที่บุคคลถวายในท่านผู้ปราศจากโทสะ ย่อมมีผลมาก นาทั้งหลายมีหญ้าเป็นโทษ หมู่สัตว์นี้มีโมหะเป็นโทษ
เพราะเหตุนั้นแล ทานที่บุคคลถวายในท่านผู้ปราศจากโมหะ ย่อมมีผลมาก นาทั้งหลายมีหญ้าเป็นโทษ หมู่สัตว์นี้มีความอิจฉาเป็นโทษ
เพราะเหตุนั้นแลทานที่บุคคลถวายในท่านผู้ปราศจากความอิจฉา ย่อมมีผลมาก ฯ
จบตัณหาวรรคที่ ๒๔
คัดลอกจาก http://th.wikisource.org/wiki/ธรรมบท-24_ตัณหาวรรค

ไม่มีคำอธิบายเพิ่มเติม
ปัญญา ย่อมมีอยู่กันทั่วทุกคน อยู่ที่ว่าคนคนนั้นจะต้องการใช้ประโยชน์จากการที่มีมันอยู่หรือไม่
สติ ก็มีกันอยู่ทุกคน แต่หลายคนที่ขาดสติเพราะไม่มีปัญญาจะไปไปใช้มัน
เหตุเพราะมีปัจจัยหลายอย่างมากั้นขวาง
ที่สำคัญก็คือ ... ตัณหา

- Copyright © chanin1222 - Date A Live - Powered by Blogger - Designed by Johanes Djogan -