Breaking News
Loading...
วันศุกร์ที่ 29 สิงหาคม พ.ศ. 2551

สถานการณ์การชุมนุมมีการเปลี่ยนแปลงแทบจะทุกนาทีทำให้ต้องเปลี่ยนใจหยุดการสอนหนังสือเกี่ยวกับรัฐธรรมนูญไว้ก่อน เพราะการรุกกดดันของกลุ่มพันธมิตรเริ่มหนักหน่วงขึ้น เนื่องมาจากการบุกเข้าไปรื้อเวทีใหญ่ของกลุ่มพันธมิตรและมีการปะทะกันพอหอมปากหอมคอแล้วก็เจ็บกันไปคนละเล็กละน้อยตามประเพณี ทำให้เกิดคำถามขึ้นมาว่า ทำไมเจ้าหน้าที่ตำรวจจึงต้องดำเนินการอย่างนั้นลงไป บรรดาผู้หลักผู้ใหญ่ที่มีอำนาจไม่มีใครรู้บ้างเลยหรือว่าการกระทำเช่นนั้นเท่ากับเป็นการยั่วยุให้เหตุการณ์บานปลายออกไปอีกและสร้างความโกรธแค้นให้กับฝูงชนมากเป็นทวีคูณ
การบุกเข้าไปยึดสนามบินที่หาดใหญ่และภูเก็ตของกลุ่มพันธมิตรท้องถิ่นบอกให้รู้ถึงการขยายตัวของกลุ่มชนจากเหตุการณ์ข้างต้น
การขอลาหยุดงานแบบฉุกเฉินของพนักงานรัฐวิสาหกิจ การรถไฟ เป็นจุดเริ่มต้น ตามมาด้วยของสายการบินและอาจจะตามมาด้วย ไฟฟ้า ประปา โทรคมนาคม ฯลฯ ใครจะไปรู้ได้เพราะตอนที่เขียนอยู่ขณะนี้ยังไม่มี
มองอีกทางหนึ่งอารมณ์ความรู้สึกไม่ใช่เกิดขึ้นกับฝ่ายพันธมิตรแต่เพียงฝ่ายเดียวเท่านั้น เจ้าหน้าที่ตำรวจซึ่งเป็นคนของรัฐบาลและต้องปฏิบัติตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชา ยิ่งเป็นฝ่ายที่ได้รับความกดดันมากกว่าหลายเท่า ไหนจะอดนอน กินไม่อิ่มได้กินบ้างไม่ได้กินบ้าง ไม่มีโอกาสกลับไปหาลูกหาเมีย แล้วไหนจะต้องมาถูกประชาชนตะโกนก่นด่าไม่ขาดระยะ พูดได้เลยว่าเหมือนกับตกนรกไม่มีผิดเผลอๆ บางนายอาจจะเข้าขั้นใกล้บ้าเข้าไปแล้ว
ขอฝากถึงกลุ่มพันธมิตรให้นึกถึงหัวอกของผู้ที่กำลังปฏิบัติหน้าที่ตามคำสั่งของผู้บังคับบัญชาด้วย
ขณะนี้เวลา 19 นาฬิกา 04 นาที ยังคงดูข่าวการปิดล้อมกองบัญชาการตำรวจนครบาลของกลุ่มพันธมิตรและปรากฎมือลึกลับยิงแก๊สน้ำตาเข้าใส่กลุ่มชนทำให้น้ำหูน้ำตาไหลไปตามๆ กัน เพิ่มรสชาติให้กับการชุมนุมไปอีกแบบหนึ่ง
ดูเหมือนการยั่วยุฝูงชน ดูจะเป็นวิธีการที่รัฐบาลยุคนี้ช่ำชองแบบสุดๆ
เหนื่อยใจแต่คงไม่ฆ่าตัวตายแน่นอน